Wees worden

De dag dat je zonder ouders verder moet…

Ik voel voortdurend de tocht

Een huis met luiken, zonnig en licht

Opeens slaan de luiken met een knal dicht

Ik word omringd door duisternis en angst

Weer geen afscheid, het brutale weggerukt worden

Op het bed in het neonlicht zie ik jou terug

Midden in de nacht

In de kille sfeer van het ziekenhuis na een rit vol ongeluk

Een hartfalen, een plotse dood

“Mama, jij was nooit ziek, toch?”

Waarom dit?

Ik vraag het tien keer opnieuw aan de arts

Het antwoord blijft op mijn lijf hangen..

“Blijven reanimeren heeft geen zin”

Nu lig jij daar en ik zit naast jou

Versteend  op een harde stoel

Ik kan je niet loslaten, wil je bij mij houden

Ik streel je hand, ik streel je gezicht

Maar ik moet je laten gaan

Buiten draait de molen van het leven

Vogels fluiten, de zon komt op, mensen ontwaken

Ik voel me leeg en koud

In shock rijd ik naar huis

Tranen zitten vast in mijn lijf

De vloed gaat later komen

Twee kinderen slapen in hun bedje

Straks moet ik hen vertellen dat hun moeke opeens gestorven is

Hoe?

Ik weet het niet

Hoe verder?

Ik kan het niet

Hoe kon dat gebeuren?

Ongeloof

Ik voel me zwart, leeg, zuur, moe en alles wat ik niet wil zijn

Scherven om me heen, alles lelijk en hard

Hoe doe ik dit?

Wees worden…

Uit mijn boek ” verder leven zonder ouders” geschreven na het plotse overlijden van mijn moeder in 2006. geschreven om te helen, om te rouwen.

Ria

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s